Axelle Biltgen: Η τέχνη ως ζωτική αναγκαιότητα

Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε έργα τέχνης και να γίνετε καλλιτέχνης; (γεγονότα, συναισθήματα, εμπειρίες...)

Ήρθε μια εποχή που το να μην ζωγραφίζεις έγινε πιο επώδυνο από το να ρισκάρεις να αλλάξεις τη ζωή σου. Η τέχνη δεν ήταν πλέον επιλογή· είχε γίνει ζωτική αναγκαιότητα, όπως η αναπνοή.

Ποιο είναι το καλλιτεχνικό σας υπόβαθρο, οι τεχνικές και τα θέματα με τα οποία έχετε πειραματιστεί μέχρι σήμερα;

Το καλλιτεχνικό μου ταξίδι είναι ένα ταξίδι γεμάτο πάθος και μεταστροφή. Μετά από χρόνια νομικής, τόλμησα να ακολουθήσω το δημιουργικό μου ένστικτο, το οποίο μου ψιθύριζε από την παιδική μου ηλικία. Το σχέδιο ήταν πάντα η μυστική μου γλώσσα. Αλλά η ανακάλυψη της ζωγραφικής ήταν αυτή που πραγματικά πυροδότησε τη μεταμόρφωσή μου.
Είμαι αυτοδίδακτη καλλιτέχνης και μου αρέσει να πειραματίζομαι συνεχώς. Ξεκίνησα με ακρυλικό χρώμα, το οποίο παραμένει το κύριο μέσο μου, έπειτα ακουαρέλα, σινικό μελάνι, στυλό, μαρκαδόρους, κάρβουνο, λαδοπαστέλ και πρόσφατα ακρυλικό μελάνι. Μου αρέσει επίσης να αναμειγνύω αυτές τις τεχνικές και να ενσωματώνω κολάζ.
Το αγαπημένο μου θέμα είναι η προσωπογραφία, προσπαθώντας να αποτυπώσω τις ανείπωτες ιστορίες πίσω από κάθε πρόσωπο. Ζωγραφίζω επίσης τοπία και εντελώς αφηρημένα έργα.

Ποιες είναι οι 3 πτυχές που σας διαφοροποιούν από άλλους καλλιτέχνες, καθιστώντας το έργο σας μοναδικό;

Το γεγονός ότι δεν έχω καμία καλλιτεχνική εκπαίδευση μου επιτρέπει να έχω μια αυθεντική γλώσσα, μια προσωπική και μοναδική προσέγγιση στη ζωγραφική.
Η τεχνική μου με ελεγχόμενο σκαρίφημα περιλαμβάνει τη δημιουργία χαρακτήρων από φαινομενικά χαοτικές γραμμές, όπου κάθε πινελιά φαίνεται τυχαία αλλά στην πραγματικότητα συμβάλλει στην κατασκευή μιας συνεκτικής εικόνας. Αυτή η μέθοδος δημιουργεί μια οπτική ένταση μεταξύ αταξίας και ακρίβειας.
Το χρώμα ως ακατέργαστο συναίσθημα. Χρησιμοποιώ το χρώμα πολύ ενστικτωδώς. Τα φόντα μου, για παράδειγμα, με το κόκκινο του αίματος, το μπλε ηλεκτρίκ ή το έντονο ροζ, δεν είναι διακοσμητικά, αλλά φέρουν τη συναισθηματική φόρτιση του έργου. Αυτή η χρωματική προσέγγιση δημιουργεί έναν διάλογο μεταξύ γραμμικής λεπτότητας και πολύχρωμης έντασης, δίνοντας στα έργα μου μια άμεση ενεργητική παρουσία που μας καλεί πριν καν καταλάβουμε τι κοιτάμε.
Αυτά τα τρία στοιχεία συνδυασμένα δημιουργούν μια οπτική γλώσσα που είναι μοναδικά δική μου.

Από πού προέρχεται η έμπνευσή σας;

Η έμπνευσή μου πηγάζει από αυτή τη γοητεία με ό,τι βρίσκεται πέρα ​​από την εμφάνιση. Όταν κοιτάζω κάποιον, δεν βλέπω μόνο το πρόσωπό του. Βλέπω όλα τα αόρατα μονοπάτια που τον οδήγησαν εκεί, όλες τις εμπειρίες που επικαλύπτονται σαν διαφανή στρώματα. Αυτό ακριβώς προσπαθούν να αποτυπώσουν οι γραμμές μου: αυτή την αόρατη πολυπλοκότητα της ύπαρξης.
Ο δρόμος και οι τυχαίες συναντήσεις είναι οι κύριες πηγές μου. Ένα κοινό βλέμμα, μια φευγαλέα έκφραση, εκείνες οι στιγμές που το συναίσθημα λάμπει παρά τις κοινωνικές μάσκες. Συλλέγω αυτές τις στιγμές ακατέργαστης αυθεντικότητας, όταν οι άνθρωποι ξεχνούν να «παίξουν» τον ρόλο τους.

Ποια είναι η καλλιτεχνική σας προσέγγιση; Ποια οράματα, αισθήσεις ή συναισθήματα θέλετε να προκαλέσετε στον θεατή;

Η προσέγγισή μου είναι να αποκαλύψω το αόρατο μέσα από το ορατό. Ξεκινάω από την αρχή ότι είμαστε όλοι πολυεπίπεδα όντα - αποτελούμενα από χιλιάδες εμπειρίες, καταπιεσμένα συναισθήματα, μάσκες που φοράμε και αφαιρούμε ανάλογα με τις περιστάσεις. Η δημιουργική μου διαδικασία μιμείται αυτήν την πολυπλοκότητα: Ξεκινάω αποτυπώνοντας φαινομενικά αναρχικά χαρακτηριστικά και στη συνέχεια, σιγά σιγά, ένα πρόσωπο αναδύεται από αυτό το χάος. Έτσι ακριβώς αντιλαμβάνομαι την ανθρώπινη ταυτότητα - κάτι που σταδιακά αποκαλύπτεται μέσα από τα ατυχήματα της ζωής.
Επιδιώκω να αποκαλύψω ό,τι δεν βλέπουμε με την πρώτη ματιά, να δείξω ότι πίσω από κάθε λείο πρόσωπο κρύβεται μια σύνθετη συναισθηματική γεωγραφία, φτιαγμένη από αόρατες ουλές και μυστικές ομορφιές. Τα μπερδεμένα χαρακτηριστικά μου είναι ο τρόπος μου να πω: «Κοιτάξτε πιο προσεκτικά, υπάρχουν τόσα πολλά περισσότερα να δείτε».

Ποια είναι η δημιουργική διαδικασία των έργων σας; Αυθόρμητη ή με μια μακρά προπαρασκευαστική διαδικασία (τεχνική, έμπνευση από κλασικά έργα τέχνης ή άλλα);

Τα έργα μου απαιτούν ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα για να ωριμάσουν. Κάνω προκαταρκτικά σκίτσα και επιλέγω τα χρώματά μου ανάλογα με το συναίσθημα που μου προκαλούν. Έπειτα αφήνω το χέρι μου να περιπλανηθεί.
Κάθε έργο αποτελεί μια ισορροπία μεταξύ στοχαστικής χειρονομίας και ελευθερίας γραμμής, μεταξύ αυστηρότητας και ευαισθησίας.

Χρησιμοποιείτε κάποια συγκεκριμένη τεχνική εργασίας; Αν ναι, μπορείτε να την εξηγήσετε;

Κατασκευάζω τα πορτρέτα μου με αλληλένδετες γραμμές, άλλοτε νευρικές, άλλοτε λεπτές, με μαρκαδόρο ή με μελάνι με στυλό.
Για τα χρώματα φόντου, εφαρμόζω ακρυλικό χρησιμοποιώντας διαφορετικές μεθόδους (impasto, glaze, κ.λπ.) ή μελάνι είτε πριν είτε μετά το σχέδιο.

Υπάρχουν κάποιες καινοτόμες πτυχές στο έργο σας; Μπορείτε να μας πείτε ποιες είναι;

Δημιουργώ μια υβριδική οπτική γλώσσα μεταξύ παραστατικότητας και αφαίρεσης.
Παίζω με έντονες αντιθέσεις - ανάμεσα στο κενό και το γεμάτο, τον έλεγχο και τον αυθορμητισμό, τη μονόχρωμη και τις εκρήξεις χρώματος - για να αναδείξω την ανθρώπινη φιγούρα σε μια σχεδόν ποιητική ένταση.
Σε αυτή την ισορροπία μεταξύ εκφραστικότητας και σχολαστικότητας της γραμμής βρίσκεται, νομίζω, η μοναδικότητα του έργου μου.

Έχετε κάποια μορφή ή μέσο με το οποίο νιώθετε πιο άνετα; Αν ναι, γιατί;

Δουλεύω σε καμβά τοποθετημένο σε φορείο. Ο καμβάς έχει μια ελαφρώς τραχιά υφή που αποτυπώνει τέλεια τις γραμμές μου. Προσφέρει επίσης μια διακριτική αντίσταση που θρέφει τις χειρονομίες μου. Χρειάζομαι αυτή τη μικροτριβή που κάνει κάθε γραμμή να απαιτεί προσπάθεια, πρόθεση.
Το πάχος του καμβά είναι επίσης κρίσιμο για τα χρώματα του φόντου μου, ειδικά για την υπέρθεση στρώσεων, παίζοντας με τη διαφάνεια και τις υφές.

Πού παράγετε το έργο σας; Στο σπίτι, σε ένα κοινόχρηστο στούντιο ή στο δικό σας στούντιο; Και σε αυτόν τον χώρο, πώς οργανώνετε το δημιουργικό σας έργο;

Έστησα το στούντιό μου σε ένα ειδικό δωμάτιο στο σπίτι μου, έναν χώρο που σχεδίασα για να ενθαρρύνω τόσο τη συγκέντρωση όσο και τη δημιουργική ελευθερία. Είναι ένας οικείος, φωτεινός χώρος όπου μπορώ να εργάζομαι με ηρεμία και γαλήνη με τον δικό μου ρυθμό, πλήρως βυθισμένος στον δικό μου κόσμο.
Η οργάνωση του στούντιό μου αντικατοπτρίζει τη δημιουργική μου διαδικασία: φαινομενικό χάος αλλά εσωτερική λογική. Έχω αρκετούς δημιουργικούς χώρους—συνήθως δύο ή τρεις καμβάδες σε εξέλιξη κάθε φορά. Όταν κολλάω σε ένα έργο, προχωράω σε ένα άλλο, και συχνά η λύση προκύπτει μέσω διασταυρούμενης μόλυνσης.

Απαιτεί η δουλειά σας να ταξιδεύετε για να συναντήσετε νέους συλλέκτες, για εμπορικές εκθέσεις ή εκθέσεις; Αν ναι, τι σας προσφέρει;

Η δουλειά μου δεν με έχει ακόμη υποχρεώσει να ταξιδεύω τακτικά για εμπορικές εκθέσεις ή εκθέσεις, αλλά είναι κάτι που θα ήθελα να εξερευνήσω. Μέχρι τώρα, εργαζόμουν κυρίως ανεξάρτητα, εστιάζοντας στη δημιουργία του καλλιτεχνικού μου κόσμου και του χαρτοφυλακίου μου.

Ωστόσο, θεωρώ τις συναντήσεις με το κοινό, τους συλλέκτες ή άλλους καλλιτέχνες ως ουσιαστικές στιγμές που τροφοδοτούν τον προβληματισμό, διεγείρουν τη δημιουργικότητα και ανοίγουν ευκαιρίες για ανταλλαγή. Η συμμετοχή σε εκθέσεις ή καλλιτεχνικές εκδηλώσεις είναι ένα βήμα στο οποίο ανυπομονώ με ενθουσιασμό, καθώς μου επιτρέπει να ζωντανέψω τα έργα μου σε ένα πλαίσιο διαλόγου και ορατότητας.

Πώς φαντάζεστε την εξέλιξη του έργου σας και της καριέρας σας ως καλλιτέχνης στο μέλλον;

Ελπίζω το έργο μου να εξελιχθεί τόσο σε μορφή όσο και σε εύρος. Καλλιτεχνικά, θα ήθελα να ωθήσω αυτή την ένταση μεταξύ χάους και αποκάλυψης ακόμη περισσότερο, πειραματιζόμενος με νέες μορφές, ίσως μνημειώδη έργα, ενσωματώνοντας άλλα μέσα και μεταφέροντας την τεχνική μου σε άλλα θέματα. Θέλω να συνεχίσω να εξερευνώ την ισορροπία μεταξύ παραστατικότητας, αφαίρεσης και προσωπικής οπτικής γραφής.
Ταυτόχρονα, θα ήθελα να αναπτύξω περαιτέρω τη δημόσια διάσταση του έργου μου: εκθέτοντας σε διάφορους χώρους, συμμετέχοντας σε residencies, συνεργαζόμενος με άλλους καλλιτέχνες ή πολιτιστικούς οργανισμούς και προσεγγίζοντας το κοινό. Το άνοιγμα σε αυτές τις εμπειρίες θα μου επέτρεπε να εμπλουτίσω την προσέγγισή μου, επιβεβαιώνοντας παράλληλα τη θέση μου στο σύγχρονο καλλιτεχνικό τοπίο.
Μακροπρόθεσμα, βλέπω τον εαυτό μου να οικοδομεί μια βιώσιμη καλλιτεχνική πρακτική, συνδεδεμένη με επιμελητικά ή εκπαιδευτικά έργα, και να συνεχίζει να αναπτύσσει τη δημιουργία μου σε έναν συνεχή διάλογο μεταξύ ενδοσκόπησης, προσωπικής έκφρασης και ανοιχτότητας στον κόσμο.

Ποιο είναι το θέμα, το ύφος ή η τεχνική της τελευταίας καλλιτεχνικής σας παραγωγής;

Το τελευταίο μου έργο είναι ένα πορτρέτο μιας γυναίκας που συνδυάζει εκφραστική μορφή με δυναμικές γραφικές γραμμές. Αποτελεί μέρος ενός ερευνητικού έργου που διερευνά την ταυτότητα, το εσωτερικό βλέμμα και την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων συναισθημάτων.

Μπορείτε να μας πείτε για την πιο σημαντική σας εμπειρία από την έκθεση;

Δεν είχα ακόμη την ευκαιρία να εκθέσω το έργο μου σε επίσημο περιβάλλον, αλλά είναι ένα από τα επερχόμενα έργα μου. Μέχρι τώρα, έχω επικεντρώσει την ενέργειά μου στην οικοδόμηση ενός προσωπικού και συνεκτικού καλλιτεχνικού σύμπαντος. Προετοιμάζομαι ενεργά να μοιραστώ το έργο μου με ένα ευρύτερο κοινό, είτε μέσω ομαδικών είτε ατομικών εκθέσεων, προκειμένου να ανοίξω έναν διάλογο γύρω από τις δημιουργίες μου.

Αν μπορούσατε να δημιουργήσετε ένα διάσημο έργο στην ιστορία της τέχνης, ποιο θα επιλέγατε; Και γιατί;

Θα ήθελα πολύ να δημιουργήσω την «Κραυγή» του Έντβαρντ Μουνκ. Αυτό το έργο με αγγίζει βαθιά με την ικανότητά του να εκφράζει ένα έντονο εσωτερικό συναίσθημα με έναν ωμό και καθολικό τρόπο. Υπερβαίνει τον ρεαλισμό για να πετύχει κάτι σχεδόν σπλαχνικό, βαθιά ανθρώπινο.

Αυτό που με εμπνέει σε αυτόν τον πίνακα είναι η δύναμη της άμεσης επικοινωνίας, η εκφραστική γλώσσα που ξεπερνά τις λέξεις, ο τρόπος που αφήνει το στίγμα του στο μυαλό του θεατή. Είναι επίσης ένα έργο που δείχνει ότι η τέχνη μπορεί να είναι ένας καθρέφτης άγχους, αλλά και μια ισχυρή διέξοδος. Επιδιώκω, στο επίπεδό μου, να μεταδώσω την ίδια συναισθηματική ένταση στις δικές μου δημιουργίες.

Αν μπορούσατε να καλέσετε οποιονδήποτε διάσημο καλλιτέχνη (νεκρό ή ζωντανό) σε δείπνο, ποιον θα ήταν; Πώς θα προτείνατε να περάσουν το βράδυ;

Θα ήθελα να προσκαλέσω τη Φρίντα Κάλο. Η βαθιά προσωπική της τέχνη, η δύναμη του χαρακτήρα της και ο τρόπος της να μετουσιώνει τον πόνο μέσω της δημιουργίας με συναρπάζουν.

Θα πρότεινα μια απλή και αυθεντική βραδιά, με ένα σπιτικό γεύμα, στο σπίτι μου. Θα μιλούσαμε για τη ζωγραφική, την ελευθερία και την ανθεκτικότητα. Θα ήθελα να ακούσω τις ιστορίες της, να της δείξω τα έργα μου και να συγκεντρώσω τις εντυπώσεις της, καθώς και τις σιωπές της. Θα ήταν μια ανταλλαγή μεταξύ δύο γυναικών, δύο εποχών, αλλά με την ίδια ζωτική ανάγκη να δημιουργούν για να υπάρχουν.